Ik wil kunnen doen waar ik zin in heb, vorm kunnen geven aan het idee dat mijn hersenen me cadeau doen, zodat ik van authenticiteit kan spreken. 

Na mijn opleiding via Artez, hogeschool voor de Kunsten, heb ik een periode niets gedaan met kunst. Ondanks een leerzame periode, was ik wars van het gekaderde denken. Ik wist niet meer wat ik zelf wilde maken en het vertrouwen kwijt in mijn ideeën.

Na een tijdje van zelfprotest ben ik weer begonnen tekenen, schilderen, ruimtelijk werken en schrijven. Werken met houtskool en pastelkrijt gaat als vanzelf, hiermee gaat het meeste genieten gepaard. Maar dan geeft mijn hoofd mij ineens een ander idee en schilder ik in het klein, met veel kleur.

Waar is de lijn? Dacht ik lang. Maar ik wil niet in lijnen hoeven werken, het komt allemaal uit mijn hoofd. Ik wil kunnen maken waar ik zin in heb, wat er op dat moment als beeld in mijn hoofd opduikt. Ik wil kunnen toegeven aan de impuls mijn idee vorm te geven, op deze manier ben ik het meest authentiek bezig. Dit was een langlopende discussie met mijzelf. 

Ik wil werk maken waar een ander naar wil blijven kijken, waarvan je blij bent dat het in jouw ruimte hangt. Als ik iets verkocht heb is het net alsof ik een adoptiekindje afsta, dat met veel zorg dient te worden ontvangen.